Wojkowickie szkoły zyskały nowy rytm nauki i więcej wsparcia dla uczniów

Wojkowickie podstawówki przez ostatnie miesiące pracowały w rytmie, którego nie widać na zwykłych lekcjach. W salach pojawiły się zajęcia budujące sprawność, pewność siebie i relacje między uczniami, a część dzieci dostała wsparcie dopasowane do własnych potrzeb. Z końcem marca domyka się projekt „Nowy wymiar edukacji w Gminie Wojkowice – szkoły podstawowe”, który zostawi po sobie nie tylko dobre wspomnienia, ale też konkretne umiejętności.

• W szkolnych salach pojawiły się zajęcia, których na co dzień zwykle brakuje
• Emocje, relacje i nauka bez przemocy weszły do szkolnego planu
• Wyjazdy do Bełchatowa i Krakowa zamieniły teorię w doświadczenie

W szkolnych salach pojawiły się zajęcia, których na co dzień zwykle brakuje

W Szkole Podstawowej nr 3 ciężar projektu został położony na rozwój psychofizyczny uczniów. Najwięcej uwagi przyciągały zajęcia z terapii ręki, bo to właśnie one wspierały motorykę małą i ćwiczyły sprawność manualną przydatną zarówno na lekcjach, jak i w zwykłych szkolnych czynnościach.

Nie mniej ważna okazała się integracja sensoryczna. Dzięki niej dzieci mogły lepiej porządkować bodźce z otoczenia, a to przekłada się na spokojniejsze funkcjonowanie w klasie i większy komfort podczas codziennej nauki.

W Szkole Podstawowej nr 1 uruchomiono z kolei pracownię biofeedbacku. Po diagnozie uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi trafiali na zajęcia przygotowane pod ich możliwości i tempo pracy. To właśnie taki model wsparcia pokazuje, że szkoła może reagować nie tylko programem, ale i uważnością na konkretne dziecko.

W ramach projektu prowadzono między innymi:

• terapię ręki,
• integrację sensoryczną,
• zajęcia w pracowni biofeedbacku,
• warsztaty rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne,
• działania oparte na nauce przez doświadczenie.

Emocje, relacje i nauka bez przemocy weszły do szkolnego planu

Duży nacisk położono też na sferę emocji i kontaktów między uczniami. Podczas warsztatów w SP nr 3 dzieci uczyły się rozpoznawać emocje, nazywać je i budować relacje oparte na szacunku. W praktyce chodziło o coś więcej niż rozmowy o zachowaniu – o ćwiczenie empatii, współpracy i spokojnego reagowania wtedy, gdy w grupie pojawia się napięcie.

Podobny kierunek miały zajęcia „Edukacja bez przemocy”, prowadzone równolegle w SP nr 1 i SP nr 3. W pierwszej szkole objęły klasy IV, w drugiej klasy IV–VII. Uczniowie pracowali warsztatowo, w grupach i w scenkach sytuacyjnych, ćwicząc komunikację, empatyczne słuchanie oraz szukanie sposobów wyjścia z konfliktu bez podnoszenia tonu.

Taki program daje efekt widoczny nie tylko w klasie, ale i na szkolnym korytarzu. Dzieci, które lepiej rozumieją własne emocje i potrafią nazwać potrzeby, łatwiej odnajdują się w grupie. A dla nauczycieli to ważny sygnał, że wsparcie społeczne i emocjonalne nie jest dodatkiem do nauki, lecz jej pełnoprawną częścią.

Wyjazdy do Bełchatowa i Krakowa zamieniły teorię w doświadczenie

Projekt nie ograniczył się do sal lekcyjnych. Uczniowie SP nr 3 uczestniczyli też w działaniach, które łączyły naukę z bezpośrednim doświadczeniem. Na zajęciach „Człowiek nauka. Pozytywne i negatywne skutki odkryć naukowych” poznawali prawa rządzące światem poprzez eksperymenty i obserwacje, a wiedza z podręcznika stawała się punktem wyjścia do samodzielnego myślenia.

Jednym z mocniejszych elementów był wyjazd do Kopalni Odkrywkowej „Bełchatów ”. Dzieci mogły zobaczyć skalę działalności człowieka i jej wpływ na krajobraz, co w naturalny sposób łączyło geografię z rozmową o ochronie środowiska. To rodzaj lekcji, która zostaje w pamięci dłużej niż standardowe zadanie domowe.

Ważną częścią projektu były również wyjazdy związane z kulturą i sztuką. W Krakowie uczniowie odwiedzili park im. Wisławy Szymborskiej, gdzie czytali poezję i pracowali nad jej interpretacją w przestrzeni, która sama podpowiadała wrażliwość i spokój. Taka forma obcowania z literaturą pozwala spojrzeć na słowo nie jak na szkolny obowiązek, ale jak na żywe doświadczenie.

W SP nr 3 wdrożono także autorską koncepcję „Unikatowy Kod Uczenia się”. Jej sens był prosty i jednocześnie bardzo potrzebny: rozpoznać, w jaki sposób uczniowie uczą się najlepiej, a potem dobrać metody do ich predyspozycji. Wykorzystanie form wizualnych, ruchowych, praktycznych i dyskusyjnych miało pomóc dzieciom pracować skuteczniej i z większą motywacją.

Całość projektu została współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach programu Fundusze Europejskie dla Śląskiego na lata 2021–2027. Dla Wojkowic oznacza to nie tylko zakończenie kolejnego etapu, ale też wyraźny sygnał, że szkoła może rozwijać się szerzej niż przez sam program nauczania – przez relacje, ruch, doświadczenie i lepiej dobrane wsparcie.

na podstawie: UM Wojkowice.